Terug naar Rotterdam: terug naar huis
Terug naar Rotterdam: terug naar huis
Ze houdt van de levendigheid van de stad en van de rechtdoorzee mentaliteit van de mensen. Rotterdam voelt voor haar als een oude jas waar ze geen afstand van kan doen. Toch heeft Nel Kuhlmann (79) ruim 28 jaar niet in de Maasstad gewoond.
Van haar 42ste tot haar zeventigste woonde ze in Krimpen aan de Lek. Maar negen jaar geleden keerde ze terug naar haar roots.
In Kralingen
Die liggen in Kralingen, waar ze haar jeugd doorbracht. “En de eerste negentien jaar van mijn huwelijk woonde ik aan de Speelmanstraat, ook in Kralingen”, zegt ze in haar riante huurappartement aan de Admiraliteitskade. “Mijn man was officier en dus kregen we, ondanks de woningnood, een appartement. We hebben nooit hoeven inwonen.”
Buiten de stad
Na die negentien jaar verhuisden ze naar een ruimere nieuwbouwflat in de Alexanderpolder. Vijf jaar daarna verliet het echtpaar Rotterdam. “Mijn man, die na zijn carrière in het leger wiskundeleraar en rector werd, kwam uit Rhoon”, zegt mevrouw Kuhlmann, moeder van twee kinderen en oma van één kleinkind. “Hij wilde graag weer buiten de stad wonen. We zijn toen verhuisd naar Krimpen aan de Lek.”
Altijd naar de Bijenkorf
Rotterdam liet haar echter niet los. “Ik miste de levendigheid, de winkels, de terrasjes en de volksaard”, zegt ze. “Elke zaterdagmiddag ging ik daarom even terug. Meestal naar de Bijenkorf en naar Jungerhans. En dan in de buurt koffie drinken met gebak. Heerlijk. Als we op vakantie waren, merkte mijn man het altijd meteen als ik terugwilde. Hij zei dan: ‘Oh jee, Nel moet weer naar de Bijenkorf’. Haha.”
Thuisgevoel
Het huis in Krimpen aan de Lek was mooi, de grote tuin een luxe. Maar opgenomen in de lokale gemeenschap voelde ze zich nooit. “Ik neem het niemand kwalijk, maar je blijft import.” Toen haar man in 1995 overleed en zij kort daarna in het Havenziekenhuis terechtkwam, zag ze vanuit het raam dat aan de Admiraliteitskade een nieuwe woontoren verrees. Ze verkocht het huis en verhuisde naar de toren, de Oostmolenwerf van Vesteda. Dagelijks kijkt ze vanaf de veertiende verdieping uit op de rivier, de Willemsbrug, de Erasmusbrug en de Kralingse Plas. En winkels en terrasjes bevinden zich om de hoek. “Ik heb maar drie uurtjes hulp in de week. Als dat zo blijft, ga ik hier niet meer weg. Ik voel me hier thuis”
